1- ايمان به پيامبر و نصرت و تکريم او بايد به صورت يک تعهّد و جريان هميشگى باشد، نه برنامه‌اى موقّت و موسمى. تُعَزِّرُوهُ وَ تُوَقِّرُوهُ ... إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَکَ، (قالب مضارع، نشان دوام و استمرار است)
2- بيعت گرفتن از مردم، منافاتى با توحيد و توکّل ندارد. «يُبايِعُونَکَ»
3- عمل و تصميم پيامبر، همان اراده و خواست خداوند است و پيامبر به چيزى جز اراده الهى اقدام نمى‌کند. «الَّذِينَ يُبايِعُونَکَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ»
4- بيعت با پيامبر، بيعت با خداست. يُبايِعُونَکَ ... يُبايِعُونَ اللَّهَ
5- رهبر مسلمانان بايد در شرايط بحرانى بر وفادارى مردم تأکيد ورزيده و از آنان مجدداً پيمان بگيرد. (از قرائن و شأن نزول آيه استفاده مى‌شود که پيامبر اسلام در شرايط بحرانى قبل از صلح حديبيّه، از مردم بيعت گرفت.) «1»
6- حمايت رهبرى الهى، حمايت خداوند را در پى دارد. يُبايِعُونَکَ ... يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ
7- به بيعت و حمايت مردم مغرور نشويد که قدرت خدا، بالاتر از هر قدرتى است. «يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ»
8- خداوند به حمايت کسى نيازى ندارد، پس، از پيمان شکنى بپرهيزيد که با خدايى طرف هستيد که فوق قدرت‌هاست. يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَنْ نَکَثَ ...
9- پيمان شکنى، خودشکنى است. «فَإِنَّما يَنْکُثُ عَلى نَفْسِهِ»
10- عاقبت خوبان و بدان را براى مردم بيان کنيد تا خود با مقايسه انتخاب کنند.
فَمَنْ نَکَثَ ... وَ مَنْ أَوْفى ...
«1». تفسير راهنما.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 123