تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلى أَهْلِيهِمْ أَبَداً وَ زُيِّنَ ذلِکَ فِي قُلُوبِکُمْ وَ ظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ وَ کُنْتُمْ قَوْماً بُوراً «12»
بَلْ ظَنَنْتُمْ: بلکه به جهت آنست که گمان مى‌بريد، أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ: آنکه هرگز باز نگردد پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله، وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلى أَهْلِيهِمْ أَبَداً: و مراجعت نکنند مؤمنين بسوى اهالى خود به مدينه هرگز، يعنى مشرکان بر ايشان دست يابند و همه را مستأصل سازند. وَ زُيِّنَ ذلِکَ فِي قُلُوبِکُمْ: و آراسته شد يعنى شيطان زينت داد آن گمان را در قلبهاى شما که پيغمبر و اصحاب او مستأصل خواهند شد، وَ ظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ: و گمان برديد گمان بد که دين خدا باطل شود و ملت اسلام از بين برود، وَ کُنْتُمْ قَوْماً بُوراً: و گشتيد شما بر اين گمان بد گروهى هلاک شدگان نزد خدا، يعنى به سبب فساد عقيده و نيت بد، مشرفيد بر هلاکت و عقوبت و سخط سبحانى.