تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ مَنْ لا يَسْتَجِيبُ لَهُ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ هُمْ عَنْ دُعائِهِمْ غافِلُونَ «5»
بعد از اتمام حجت در باره گمراهى آنها فرمايد:
وَ مَنْ أَضَلُ: و کيست گمراه‌تر از طريق صواب (استفهام انکارى) يعنى نيست گمراه‌تر، مِمَّنْ يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ: از کسى که بپرستد غير خدا را، مَنْ لا يَسْتَجِيبُ لَهُ: آن را که اجابت نکند دعاى او را و به فرياد او نرسد اگر چه آن کس بخواندن او هميشه مشغول باشد، إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ: تا روز قيامت، يعنى اگر مشرک تا قيامت عمر يابد و در آن مدت معبودان خود را بخواند و پرستش نمايد و از آنها طلب حاجت کند، هرگز او را اعانت و اجابت نکنند.
وَ هُمْ عَنْ دُعائِهِمْ غافِلُونَ: و معبودان باطل از خواندن پرستندگان خود بى‌خبرانند زيرا جماد و بى‌شعورند، و چون دعاى آنها را نشنوند چگونه اجابت کنند؛ بنابراين هيچکس از اينگونه اشخاص گمراه‌تر نيست.