تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ هذا سِحْرٌ مُبِينٌ «7»
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ: و زمانى که خوانده شود بر ايشان آيات کتاب ما در حالتى که مبين و روشن است از روى اعجاز، قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا: گويند آنانکه نگرويدند، لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ: مر سخن حق را آن هنگام که آمد به ايشان، يعنى کفار از روى انکار تأمل در آيات بينات که متصف به اعجاز است ننموده گفتند: هذا سِحْرٌ مُبِينٌ: اين جادوئى است آشکارا. حق تعالى بر سبيل انکار فرمايد: