اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَم يَقُولُون‌َ افتَراه‌ُ قُل إِن‌ِ افتَرَيتُه‌ُ فَلا تَملِکُون‌َ لِي مِن‌َ اللّه‌ِ شَيئاً هُوَ أَعلَم‌ُ بِما تُفِيضُون‌َ فِيه‌ِ کَفي بِه‌ِ شَهِيداً بَينِي وَ بَينَکُم وَ هُوَ الغَفُورُ الرَّحِيم‌ُ «8»
يا اينکه ميگويند افتراء است که اينکه پيغمبر افتراء بخدا ميزند از جانب خدا نيست.
جلد 16 - صفحه 138
بگو اگر من افتراء بزنم اينکه قرآن را شما نميتوانيد و مالک نمي‌شويد براي من از خداوند چيزي را او داناتر است بآنچه شما خارج مي‌کنيد و در ميآوريد.
أَم يَقُولُون‌َ افتَراه‌ُ فريه دروغ بستن بغير است اينکه کفار براي اينکه تصديق نبوت حضرت رسالت را نکنند و ايمان نياورند ناچار هستند که قرآن که سرتا سرش دليل و بيان نبوت و رسالت آن حضرت است رد کنند گاهي بگويند: سحر است، گاهي بگويند: افتراء بخدا بسته از جانب خدا نيست، گاهي بگويند:
از ديگران فرا گرفته، گاهي بگويند: بکمک و اعانت ديگران بوده، گاهي بگويند: بهم بافته و امثال اينها.
قُل إِن‌ِ افتَرَيتُه‌ُ بفرما اگر من يک کلمه بر خلاف فرمايش خداوند بگويم گرفتار عذاب سخت ميشوم چنانچه ميفرمايد:
وَ لَو تَقَوَّل‌َ عَلَينا بَعض‌َ الأَقاوِيل‌ِ لَأَخَذنا مِنه‌ُ بِاليَمِين‌ِ ثُم‌َّ لَقَطَعنا مِنه‌ُ الوَتِين‌َ فَما مِنکُم مِن أَحَدٍ عَنه‌ُ حاجِزِين‌َ الحاقة آيه 44.
فَلا تَملِکُون‌َ لِي مِن‌َ اللّه‌ِ شَيئاً قدرت دفع کوچکترين بلا و عذاب الهي را از من نداريد.
هُوَ أَعلَم‌ُ بِما تُفِيضُون‌َ فِيه‌ِ افاضه بيرون رفتن و خروج از شيئي است مثل افاضه از عرفات و مشعر و در اينجا مراد اقاويلي است که شما از خود در ميآوريد و نسبت ميدهيد.
کَفي بِه‌ِ شَهِيداً بَينِي وَ بَينَکُم کافي است بخداوند تبارک و تعالي که شاهد باشد بين من و بين شما اشاره بآيه شريفه است: لکِن‌ِ اللّه‌ُ يَشهَدُ بِما أَنزَل‌َ إِلَيک‌َ أَنزَلَه‌ُ بِعِلمِه‌ِ وَ المَلائِکَةُ يَشهَدُون‌َ وَ کَفي بِاللّه‌ِ شَهِيداً نساء. آيه 164.
وَ هُوَ الغَفُورُ الرَّحِيم‌ُ اگر آمديد و ايمان آورديد خداوند از اينکه گفتار ها و کردارهاي شما گذشت مي‌کند و مشمول رحمت خود مينمايد بسعادت و رستگاري.
139