تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ فَمَنْ کانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ کَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ «14»
بعد از آن به جهت تسليه خاطر پيغمبر و توبيخ کفار فرمايد:
أَ فَمَنْ کانَ عَلى بَيِّنَةٍ: آيا پس کسى که باشد بر حجتى روشن، مِنْ رَبِّهِ: از جانب پروردگار خود که قرآن است و ساير حجج عقليه که برهان توحيدند، کَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ: مانند کسى است که آراسته است، يعنى آرايش داده براى او بدى کردار او را از شرک و ساير معاصى، وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ: و پيروى کرده‌اند آرزوهاى خود را.
بيان: عدم تساوى دو دسته را به طريق استفهام انکارى بيان فرمايد که آيا مساوى هستند کسانى که به حجت و برهان از ايمان مى‌باشند، يعنى پيغمبر و مؤمنان با کسانى که اعمال شنيعه و افعال قبيحه آنها را شيطان زينت داد و پيروى هواى نفس خود را نمايند يعنى منافقان و فساق؛ و البته عقل و وجدان و عرف حکم نمايد به اينکه اين دو هرگز مساوى نخواهند بود نه در دنيا و نه در آخرت و نه در وجود و نه در عمل، زيرا وجود مؤمنان خير و اعمال آنها باعث برکت و سعادت و لکن وجود کفار و فساق شر و افعال آنها موجب نحوست و نکبت باشد، بنابراين در پيشگاه حضرت سبحان نيز مساوى نخواهند بود.