تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَکَيْفَ إِذا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلائِکَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ أَدْبارَهُمْ «27»
فَکَيْفَ إِذا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلائِکَةُ: پس چگونه نباشد حال ايشان و چه حيله دارند زمانى را که متوفى سازند ايشان را ملائکه و قبض روح آنها کنند، يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ: مى‌زنند رويهاى ايشان را مقامع آتش به جهت روى گردانيدن از حق، وَ أَدْبارَهُمْ: بر پشتهاى ايشان به سبب پشت کردن از حق.
ابن عباس نقل نموده: هيچکس بر معصيتى نميرد مگر که ملائکه مقامع را بر روى و پشت ايشان زنند «1».
ابو سعيد خدرى از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله روايت نموده در وصف عمود آهنين: و لو وضعوا مقمع من حديد فى الارض ثمّ اجتمع عليه الثّقلان ما اقلوه من الارض، که: اگر بگذارند عمود آهنين را در زمين، پس جمع شوند جن و انس بر آن تکان ندهند آن را از زمين «2».