1- هم خلافکار را توبيخ کنيم و هم درستکار را تشويق. (در آيه‌ى قبل کسانى که در محضر پيامبر صلى الله عليه و آله بلند صحبت کردند توبيخ شدند، و در اين آيه و آيات بعد، افراد مؤدّب تشويق مى‌شوند.) إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ ... لَهُمْ مَغْفِرَةٌ ...
2- ادب‌هاى مقطعى و لحظه‌اى، نشان دهنده‌ى عمق تقوا نيست. «يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ» (فعل مضارع، نشانه‌ى استمرار و تداوم است)
3- در قرآن هرجا «مَغْفِرَةٌ» و «أَجْرٌ» آمده، ابتدا سخن از مغفرت است. زيرا تا از گناه پاک نشويم، نمى‌توانيم الطاف الهى را دريافت کنيم. «لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ»
4- لازمه‌ى ايمان و تقوا، عصمت از گناه نيست، چه بسا افراد مؤمن متّقى که
«1». نمل، 22.
«2». حج، 24.
«3». نساء، 63.
«4». طه، 44.
«5». اسراء، 23.
«6». اسراء، 28.
«7». حج، 30.
«8». مؤمنون، 3.
«9». صف، 2.
جلد 9 - صفحه 165
گرفتار لغزش و گناه مى‌شوند امّا به زودى جبران مى‌کنند. «لَهُمْ مَغْفِرَةٌ»