آیه ۲ سوره ق

«أَن جَآءَهُمْ ...»: از این که به سوی ایشان آمده است.

۱- شگفتى بیجاى کافران، از آمدن فردى از جنس خودشان، براى انذار ایشان «بل عجبوا أن جاءهم منذر منهم» ۲- از نگاه کافران عصر نزول، مقام رسالت شایسته موجودى آسمانى و فرابشرى است. «بل عجبوا أن جاءهم منذر منهم» پیامبران، در میان خلق «أن جاءهم منذر منهم» از این که در میان اوصاف، وصف «منذر» اختصاص به ذکر یافته; اهمیت و تشخّص آن استفاده مى شود. ۴- دلیل کافران، بر انکار رسالت پیامبر(ص)، دلیلى از جنس گمان بود; نه از مقوله برهان. «بل عجبوا أن جاءهم ... فقال الکفرون هذا شىء عجیب » بنابراین که «هذا» اشاره به «منذر منهم» باشد; برداشت بالا به دست مى آید; یعنى، تنها منطق کافران همین بود که مى گفتند: انتخاب بشر براى رسالت بعید مى نماید. ۵- چشم پوشى کافران، از عظمت خدشه ناپذیر قرآن و تمسک آنان به بشر بودن پیامبر(ص)، براى انکار رسالت آن حضرت «و القرءان المجید . بل عجبوا أن جاءهم منذر منهم فقال الکفرون هذا شىء عجیب» از ارتباط این آیه با آیه قبل - که سوگند به ارجمندى قرآن بود - مى توان استفاده کرد که خداوند قبل از هر چیز، عظمت خدشه ناپذیر آیات قرآن را به کافران یادآور شده و ایشان را به سبب تمسک به مسائل بى ارزش، ملامت کرده است. ۶- اظهار ناباورى کافران، نسبت به درستى انذارهاى پیامبر(ص) و تحقق آن «فقال الکفرون هذا شىء عجیب » چنانچه «هذا» اشاره به پیام ها و محتواى انذارهاى «منذر» باشد - نه شخص پیامبر(ص) - برداشت بالا به دست مى آید. ۷- تردید در حقانیت انذارها و هشدارهاى پیامبر(ص)، نشأت یافته از ناباورى، به اساس رسالت «بل عجبوا أن جاءهم منذر منهم فقال الکفرون هذا شىء عجیب » در صورتى که «هذا» به مسأله معاد و محتواى انذارهاى پیامبر(ص) اشاره باشد، تفریع «قال الکافرون» بر «عجبوا...»، مى رساند که تشکیک در پیام، فرع بر تشکیک در اصل رسالت است و در آن جا که اصل رسالت محرز باشد، مجالى براى تردید در پیام نخواهد بود.