1- در تربيت، بايد در کنار تهديد، تشويق نيز باشد. أَلْقِيا فِي جَهَنَّمَ ... أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ
«1». ذاريات، 27.
«2». ق، 24.
«3». ق، 28.
«4». بحار، ج 74، ص 111.
«5». شعراء، 89.
«6». ق، 33.
«7». بقره، 10.
جلد 9 - صفحه 226
2- پاکدامنى و پرهيزگارى، بهشت را نزديک انسان مى‌آورد. «أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ»
3- ملاک‌ها و عملکردها مهم است، نه جنسيّت افراد. کُلَّ کَفَّارٍ ... لِکُلِّ أَوَّابٍ
4- گناهکاران را به توبه تشويق کنيد. «هذا ما تُوعَدُونَ لِکُلِّ أَوَّابٍ»
5- راه دريافت بهشت، بازگشت به راه خدا و در راه قرار گرفتن است. «هذا ما تُوعَدُونَ لِکُلِّ أَوَّابٍ»
6- انسان غيرمعصوم، گرفتار گناه مى‌شود، مهم بازگشت وتوبه است. «لِکُلِّ أَوَّابٍ»
7- رحمت الهى، نبايد عامل غرور گردد، بلکه بايد همواره دغدغه و خشيت داشت. (با اين‌که خداوند ارحم الرّاحمين است، ولى بايد به خاطر عظمت مقام او خضوع و خشيت داشت.) «خَشِيَ الرَّحْمنَ»
8- اگر از ترس جريمه، آبروريزى، انتقاد مردم، کم شدن مزد و ... حريم نگاه داشتيم، چندان ارزشى ندارد، ترس از خدا در نهان، نشانه‌ى خشيت است.
«خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ»
9- متّقى منحصر کسى نيست که هرگز گناه نمى‌کند، بلکه کسى که اگر لغزشى پيدا کرد به طور جدّى توبه مى‌کند و داراى قلب و روح منيب است نيز متقى مى‌باشد. لِلْمُتَّقِينَ ... لِکُلِّ أَوَّابٍ ... خَشِيَ ... بِقَلْبٍ مُنِيبٍ
10- سرچشمه انابه به درگاه خداوند، معرفت مقام الهى و خشيت از اوست.
خَشِيَ الرَّحْمنَ ... وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ