آیه ۴۳ سوره ق

«إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی ...»: (نگا: حجر / ).

۱ - حیات و مرگ آدمیان، تنها به دست خداوند است. «إنّا نحن نحیى و نمیت» ۲ - عوامل و وسایط الهى، داراى نقش در شکل گیرى مرگ و حیات موجودات* «إنّا نحن نحیى و نمیت» برداشت بالا بدان احتمال است که ضمیر جمع در «إنّا»، از جهت تعظیم نباشد; بلکه از آن جهت باشد که نقش عوامل و اسباب را در تحقق اراده الهى بنمایاند. ۳ - قدرت و مشیت خداوند، حاکم بر تمام عوامل و وسایط مؤثّر در مرگ و حیات موجودات «إنّا نحن نحیى و نمیت» خداوند از یک سو مرگ موجودات را تنها به خود نسبت مى دهد و از سوى دیگر انسان شاهد دخالت عوامل متعدد طبیعى در مرگ و حیات است. جمع میان این دو مستلزم نکته یاد شده است. ۴ - بازگشت و حرکت تمامى موجودات، تنها به سوى خداوند است. «و إلینا المصیر» ۵ - تحولات هستى، در جهت اهداف تعیین شده از سوى خداوند* «و إلینا المصیر» «مصیر» به معناى «شدن» و یا غایت تحولات است و «إلینا» به معناى حرکت به سوى برنامه ها و اهدافى است که خداوند براى هستى در نظر گرفته است; زیرا ذات الهى در مکان و جاى خاصى محدود نیست، تا «إلینا» به سوى ذات باشد. ۶ - معاد، حضور موجودات در پیشگاه آفریننده مرگ و زندگى است. «إنّا نحن نحیى و نمیت و إلینا المصیر» ۷ - مرگ، همانند حیات، مرحله اى از تحوّل و شدن انسان به سوى خداوند است. «إنّا نحن نحیى و نمیت و إلینا المصیر» از این که خداوند پس از «نمیت»، سخن از حرکت و شدن انسان به سوى خویش به میان آورده; استفاده مى شود که مرگ فنا و پایان کار نیست; بلکه مرحله اى از مراحل حرکت هستى، به سوى اهداف الهى است.