تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما يُلَقَّاها إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُوا وَ ما يُلَقَّاها إِلاَّ ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ (35)
«1» تفصيل اين بحث را در بحار الانوار ج 24 باب 28 ص 48- 41، و الغدير، ج 2، ص 312- 306 ببينيد.
جلد 11 - صفحه 374
و چون مقابله اسائه به احسان مستلزم تحمل مکاره است از دشمنان، لذا مى‌فرمايد:
وَ ما يُلَقَّاها: و داده نشود اين خصلت که مقابله بدى نيکى باشد، إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا: مگر آنانکه شکيبائى نمايند بر مکروهات و اذيات و نفس را از انتقام منع کرده کظم غيظ را شعار خود سازند، وَ ما يُلَقَّاها: و عطا کرده نشود خليفه رفيعه، إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ: مگر صاحبان بهره بزرگ و نصيب وافر از عقل و رأى، يا از ثواب و خير، يا از کمال ايمان، يا از تماميت نفس به اخلاق حسنه، يا حظ عظيم روضه جنان است.