تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّکَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (36)
وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّکَ: و اگر برسد تو را، مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ: از شيطان نيشى و وسوسه‌اى نمايد به جهت زجر و منع تو از اين خصلت حسنه، فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ: پس پناه ببر به خدا از شر او، إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ: بدرستى که او است شنوا مر کسى را که به گفتار «استعيذ باللّه» گويا شود، دانا به نيت صلاح او.
بيان:
استعاذه به معنى پناه بردن، و تمام نشود مگر به امورى:
1- آنکه بنده خود را عاجز داند از جلب منافع دينى و دنيائى و دفع مضار آخرتى و دنيائى.
2- آنکه بداند خداى تعالى قادر است بر ايصال منافع و دفع مضار، و قدرتى نيست براى هيچکس مگر ذات يگانه الهى.
3- از اين علم منبعث شود در قلب حالت انکسار و خضوع، و اراده کند اينکه خدا او را حفظ فرمايد از آفات و افاضه نمايد بر او خيرات را، پس به لسان طالب شود آن را و استعاذه نمايد؛ بنابراين رکن اعظم استعاذه اولا دانستن حيثيت خود و ثانيا معرفت خالق را.
جلد 11 - صفحه 375