اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ ما يُلَقّاها إِلاَّ الَّذِين‌َ صَبَرُوا وَ ما يُلَقّاها إِلاّ ذُو حَظٍّ عَظِيم‌ٍ (35)
و تلقي بقبول نميکند اينکه دستور الهي را مگر کساني که صفة حميده صبر داشته باشند و تلقي بقبول نميکند مگر کسي که صاحب بهره و نصيب بزرگي باشد.
وَ ما يُلَقّاها إِلَّا الَّذِين‌َ صَبَرُوا صبر قوه تحمل مشاق است و در هر موردي اسمي دارد مثلا در مقابل اعداء دين در امر جهاد شجاعت است در باب ترک هواهاي نفساني و لذائذ معاصي تقوي است در باب زخارف دنيوي زهد است و در اجتناب از اموال شبهه‌ناک و حرام ورع است و در اينکه مورد حلم است که هر چه ناملايم از دشمنان ببيند بزبان ما از ميدان در نرود و از جا کنده نشود و غيظ و غضب او را نگيرد و با کمال ملايمت با آنها رفتار کند چنانچه پيغمبر اکرم با کفار قريش رفتار فرمود که در قرآن ميفرمايد: فَبِما رَحمَةٍ مِن‌َ اللّه‌ِ لِنت‌َ لَهُم وَ لَو کُنت‌َ فَظًّا غَلِيظَ القَلب‌ِ لَانفَضُّوا مِن حَولِک‌َ آل عمران ايه 153 و مي- فرمايد وَ إِنَّک‌َ لَعَلي خُلُق‌ٍ عَظِيم‌ٍ قلم آيه 4 خاکروبه بر سرش ميريختند شکمبه شتر، سنگ بقدمش ميزدند همه نوع اذيت ميکردند ميگفت
(اللهم اهد قومي فانهم لا يعلمون)
حتي بديدن و عيادت يهودي رفت که همه روزه خاکروبه بر سرش ميريخت حتي در فتح مکه بسران قريش فرمود: لا تَثرِيب‌َ عَلَيکُم‌ُ اليَوم‌َ چنانچه يوسف ببرادرانش گفت.
وَ ما يُلَقّاها إِلّا ذُو حَظٍّ عَظِيم‌ٍ حظ عظيم صفات حميده حلم عفو گذشت ايمان راسخ قوه تحمّل مشاق‌ّ و امثال اينها.