تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ کُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ (37) وَ مِنْ آياتِهِ‌: و از جمله نشانهاى قدرت الهى، اللَّيْلُ وَ النَّهارُ: شب و روز است که متعاقب يکديگرند، روز براى کسب و شب براى استراحت با اختلاف هر يک در کم و کيف به گردش ايام سال به تقدير و حکمت قادر متعال، وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ: و آفتاب و ماه که تقدير آنها بر وجه استقرار و تدبير آنها بر نظام استمرار، پس هر يک به اندازه مقرر و مقدور سير مى‌نمايند، لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ‌: سجده مکنيد مر آفتاب را، وَ لا لِلْقَمَرِ: و نه ماه را، چه آنها مانند شما مخلوق و مسخر فرمان اويند، پس رتبه معبوديت نداشته باشند. وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ‌: و سجده کنيد مر خداى را، الَّذِي خَلَقَهُنَ‌: آن خدائى که آفريده است شب و روز و آفتاب و ماه را، إِنْ کُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ‌: اگر هستيد که به وحدانيت او را مى‌پرستيد، يعنى اگر قصد عبادت خدا داريد پس او را پرستش نمائيد نه غير او را. تنبيه: اين سجده از عزائم اربع مى‌باشد که واجب است سجود آن، و بنا به روايت مروى از ائمه هدى عليهم السّلام و فتاوى علماى خاصه، وجوب سجده نزد خاتمه آن «ان کنتم اياه تعبدون» تحقق يابد براى خواننده و شنونده هر قدر که باشند.