1- شب و روز، از نشانههاى قدرت و حکمت و رحمت الهى است. وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ ...
2- طبيعت بهترين کلاس خداشناسى است. وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ ...
3- حتّى پر ثمرترين موجودات هستى قابل پرستش نيستند. «لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ»
4- در تربيت افراد، ضمن اين که از راههاى خطا جلوگيرى مىکنيد، راههاى صحيح را نيز با استدلال بيان کنيد. لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ ... وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ ...
5- اگر خورشيد با آن عظمت سزاوار پرستش نيست، تکليف اين بتهاى کوچک و بى اثر روشن است. «لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ»
6- خالق هستى، سزاوار پرستش است. مخلوق نمىتواند معبود باشد. «خَلَقَهُنَّ»
7- توحيد در خالقيّت، دليل توحيد در عبادت است. خَلَقَهُنَ ... إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 347