تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِنِ اسْتَکْبَرُوا فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّکَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ هُمْ لا يَسْأَمُونَ (38)
فَإِنِ اسْتَکْبَرُوا: پس اگر سرکشى کنيد از سجده کردن خداى يگانه با وجود
جلد 11 - صفحه 376
دلايل واضحه، به ساحت کبريائى نقصى وارد نيايد، فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّکَ: پس آنانکه نزديک پروردگار تواند از اصناف ملائکه، يُسَبِّحُونَ لَهُ: تسبيح و تمجيد نمايند مر ذات او را، بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ: به شب و روز، يعنى پيوسته به طاعت او مشغولند، وَ هُمْ لا يَسْأَمُونَ: و حال آنکه ايشان ملول نمى‌شوند از کثرت عبادت و بسيارى طاعت.
حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در نهج البلاغه در وصف ملائکه فرمايد:
پس پر ساخت طبقات آسمانها را به انواع متباينه و حالات مختلفه از ملائکه، بعضى ساجدانند که رکوع نمى‌کنند، و راکعانند که قيام نکنند، و بعضى صف زدگان که از صفوف زايل نشوند و بيرون نروند، و جمعى تسبيح کنندگان که از تسبيح ملالت نيابند، سجود، مرتبه مقربين؛ و رکوع، مرتبه حمله عرش؛ و صافون، مرتبه حافين حول عرش الهى است. «1»