تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَکِيمٍ حَمِيدٍ (42) لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ‌: صفت دوم: قرآن کتابى است که نيامد به آن هيچ باطل، مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ‌: از پيش وى، وَ لا مِنْ خَلْفِهِ‌: و نه از پس او، يعنى هيچ جهت باطلى بسوى آن راه نيابد، پس به طعن طاعن و تأويل مبطل، مطعون و متأول نگردد؛ چه هر که در صدد طعن و ابطال بر آمد، قول او محو و نابود گرديد و به عذاب ابدى گرفتار گرديد. از حضرت باقر و صادق عليهما السلام مروى است: مراد آنست که در اخبار گذشته و آينده آن دروغى نباشد، بلکه تمام چيزهاى آن مطابق واقع و موافق نفس الامر است‌ «1». با آنکه پيش از آن هيچ کتابى نيامد که مبطل آن باشد و بعد از آن هيچ کتابى نيايد که حکم به بطلان آن کند. صفت سوم: تَنْزِيلٌ مِنْ حَکِيمٍ حَمِيدٍ: نازل گرديده شده از خدائى که دانا است به جميع حکم و مصالح خلقان. ستوده شده به انعام نعم بر بندگان که از جمله آن انزال قرآن است که اعظم نعم باشد. حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در آخر حديثى در وصف قرآن فرمايد: هر «1» برهان ج 4 ص 113- 112. حديث 1، بنقل از طبرسى در مجمع البيان. جلد 11 - صفحه 380 که بگويد از روى اعتقاد به قرآن راست گفته، و هر که عمل کند به قرآن اجر داده شود، و هر که تمسک نمايد به قرآن هر آينه هدايت شده به صراط مستقيم، او است کتاب عزيز «لا يأتيه الباطل من بين يديه الخ» «1»