تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ما يُقالُ لَکَ إِلاَّ ما قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِکَ إِنَّ رَبَّکَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ (43)
چون به انکار قرآن آثار ملال بر خاطر مبارک پيغمبر وارد آمد، حق تعالى براى تسلى آن حضرت فرمود:
ما يُقالُ لَکَ: گفته نمى‌شود، يعنى نمى‌گويند اين کافران معاندان مر تو را، إِلَّا ما قَدْ قِيلَ: مگر آنچه گفته شده، يعنى کفار گفته‌اند، لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِکَ:
مر پيغمبران را که پيش از تو بوده‌اند در تکذيب و انکار، يعنى بر سخنان ايشان اندوهناک مباش، إِنَّ رَبَّکَ لَذُو مَغْفِرَةٍ: بدرستى که پروردگار تو هر آينه صاحب آمرزش است مر مؤمنان را که به صدق نيت و اخلاص به توحيد اقرار و به نبوت تو تصديق نموده‌اند، وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ: و صاحب عقوبت دردناک است مر مشرکان جاحد و مکذبان معاند را.
ايراد ديگر: چرا قرآن به لغت عجم فرود نيامد يا چرا بعض عجمى نيست، حق تعالى در رد آنها فرمود: