آیه ۱۲ سوره غافر

سوره غافر، آیه ۱۲ · جزء ۲۴ · صفحه ۴۶۸

ذٰلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذَا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ

این بخاطر آن است که وقتی خداوند به یگانگی خوانده می‌شد انکار می‌کردید، و اگر برای او همتایی می‌پنداشتند ایمان می‌آوردید؛ اکنون داوری مخصوص خداوند بلندمرتبه و بزرگ است (و شما را مطابق عدل خود کیفر می‌دهد).

معنی کلمات و عبارات
«إِذا دُعِیَ اللهُ وَحْدَهُ ...»: (نگا: زمر / ).
نزول

سال ۱۲ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال

در آن زمان چه می‌گذشت (۱ رویداد)
نکات آیه
۱ - کفر و گرایش به شرک، سبب پذیرفته نشدن عذرخواهى و درخواست کافران و مشرکان براى رهایى خویش از عذاب الهى «ذلکم بأنّه إذا دعى اللّه وحده کفرتم و إن یشرک به تؤمنوا» «ذلکم» اشاره به مطلب گذشته (عذاب شدن) دارد; یعنى، «ذلکم الذى أنتم فیه من العذاب». گفتنى است که «باء» در «بأنّه» براى سببیت مى باشد. ۲ - عذاب شدن کافران و مشرکان در قیامت، پس از اتمام حجت و دعوت شدن آنان به ایمان از سوى خداوند «ذلکم بأنّه إذا دعى اللّه وحده کفرتم و إن یشرک به تؤمنوا» ۳ - شرک، کفر است و مشرکان، کافراند. «إنّ الذین کفروا ... ذلکم بأنّه إذا دعى اللّه وحده کفرتم و إن یشرک به تؤمنوا» برداشت یاد شده با توجه به این نکته است که در این آیات، مشرکان با عنوان کافران معرفى شده اند. ۴ - گرایش به شرک، پس از آگاهى از یگانگى خداوند، موجب عذاب گریزناپذیر در قیامت است. «فهل إلى خروج من سبیل . ذلکم بأنّه إذا دعى اللّه وحده کفرتم و إن یشرک به تؤمنوا» ۵ - همه داورى ها در قیامت، از آنِ خدا است. «فالحکم للّه» الف و لام در «الحکم» براى جنس و مفید استغراق و شمول مى باشد; یعنى، «کلّ حکم للّه». ۶ - تنها خداوند، شایسته حکم دادن و داورى است. «الحکم للّه» لام در «للّه» براى اختصاص است. ۷ - خداوند، علىّ (برتر) و کبیر (بزرگ) است. «للّه العلىّ الکبیر» ۸ - حکم خداوند به عذاب مشرکان و کافران حق ناپذیر، قطعى و قابل نقض و تغییر نیست. «فالحکم للّه العلىّ الکبیر» آمدن دو صفت «علىّ» و «کبیر» براى خداوند (پس از ذکر حکم الهى درباره کافران و مشرکان) مى تواند گویاى مطلب یاد شده باشد.
تفسیر (۹)
موضوعات

دسته‌بندی موضوعی

فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۳۵)
  • ایمنی و نجات از عذاب الهی، در گرو اعتقاد توحیدی و پرهیز از شرک+۱ آیه
  • انحصار حاکمیّت و فرمانروایی، به خداوند یکتا+۶ آیه
  • خداوند یگانه، تنها حاکم در عرصه قیامت+۲ آیه
  • ایات خدا، راهنمای انسان به سوی توحید عبادی+۲ آیه
  • کفرورزی مشرکان، به خدای یکتا+۱ آیه
  • حرمت کفر به خداوند+۲ آیه
  • ایمان بسیاری از مردم به خدا، امیخته به شرک+۱ آیه
  • حق تشریع و قانونگذاری، تنها از انِ خدا+۵ آیه
  • انحصار داوری، در تمامی امور، از انِ خداوند+۶ آیه
  • خداوند، حقیقتی بلندمرتبه و بزرگتر از حدّ وصف+۵ آیه
  • کفر، مانع از بهره مندی از نتایج دعا+۴ آیه
  • بی تاثیری دعای کافران، جهت خروج از عذاب الهی+۱ آیه
  • والایی و بزرگی خداوند، مقتضی فرو فرستادن رزق برای بندگان از اسمان+۱ آیه
  • ایمان کافران به شریک داشتن خدا+۲ آیه
  • استغاثه مشرکان به درگاه پروردگار در اخرت، برای رهایی از دوزخ+۱ آیه
  • دعوت شدن مشرکان به توحید
  • کفر مشرکان به توحید و یگانگی خدا+۱ آیه
  • ایمان شرک امیز مشرکان به خدا
  • کافران، اشخاص مشرک+۲ آیه
  • شرک و کفر، سبب قبول نشدن عذرخواهی برای رهایی از عذاب الهی+۱ آیه
  • علیّ / اسماوصفات+۵ آیه
  • حاکمیّت قضای الهی، در نظام عالم و جهان هستی+۶ آیه
  • کبیر / اسماوصفات+۵ آیه
  • کفر، مانع اجابت دعا+۴ آیه
  • داوری نهایی خداوند، درباره گریزناپذیری کافران از عذاب جهنّم+۲ آیه
  • داوری خداوند، بین مؤمنان و کافران+۴ آیه
  • دعوت الهی از کافران، برای ایمان اوردن به خدا+۱ آیه
  • اعراض کفرپیشگان مشرک، از توحید و یکتاپرستی+۱ آیه
  • اعلام بغض و دشمنی شدید خداوند نسبت به کافران لجوج و حق ناپذیر در قیامت+۳ آیه
  • خشم و غضب خداوند نسبت به کافران لجوج و متعصّب بزرگتر از خشم انان بر نفس خویش+۱ آیه
  • مشرکان، از زمره کافران+۳ آیه
  • قیامت، روز حسرت و ندامت کافران+۴ آیه
  • انکار رسالت پیامبر(صلی الله علیه واله) و کتمان حقایق الهی، مایه حسرت و پشیمانی کافران در قیامت+۳ آیه
  • کفر مشرکان به توحید و خدای یگانه+۱ آیه
  • داوری خداوند، بین مؤمنان و کافران+۵ آیه
واژه‌ها