1- کيفر و پاداش، بر اساس عمل است (نه خيال و آرزو). «مَنْ عَمِلَ»
2- خداوند عادل است و کيفرش بيش از مقدار جُرم نيست. «مِثْلَها»
3- انسان، مختار آفريده شده است. مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً ... مَنْ عَمِلَ صالِحاً
4- کار خوب و بد بى پاداش نيست؛ چه بزرگ باشد و چه کوچک. «سَيِّئَةً- صالِحاً»
5- مقايسه ميان عمل خوب و بد و پاداش و کيفر، بهترين روش شناخت است.
جلد 8 - صفحه 257
عَمِلَ سَيِّئَةً ... عَمِلَ صالِحاً
6- کار خوب به جنسيّت انسان (زن يا مرد بودن) ربطى ندارد. «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثى»
7- براى ايجاد انگيزه در کارهاى شايسته، تشويق لازم است. مَنْ عَمِلَ صالِحاً ...
فَأُولئِکَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ
8- زن و مرد در پيمودن راه تکامل و دريافت الطاف الهى يکسانند. «مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثى»
9- ايمان و عمل همراه يکديگر کار سازند و هر يک از آنها به تنهايى نجاتبخش نيست. «عَمِلَ- وَ هُوَ مُؤْمِنٌ»
10- ايمان شرط قبولى عمل است. عَمِلَ ... وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
11- ورود به بهشت، ايمان لازم دارد. «وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِکَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ»
12- پاداش خداوند بى حساب است. (رحمت خدا بر غضبش سبقت دارد).
«بِغَيْرِ حِسابٍ» (مراد از «بِغَيْرِ حِسابٍ» فراوانى پاداش است، نه بى حساب و کتاب بودن آن.)