تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ إِنْ فِي صُدُورِهِمْ إِلاَّ کِبْرٌ ما هُمْ بِبالِغِيهِ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ (56)
چون يهود به حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله جدال مىکردند در آيات الهى، آيه شريفه نازل شد که:
إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ: بدرستى که آنانکه جدال مىکنند و منازعه نمايند،
«1» تنزيه الانبياء (منشورات الرضى- قم) ص 117.
«2» منهج الصادقين، ج 8، ص 155.
جلد 11 - صفحه 322
فِي آياتِ اللَّهِ: در آيتهاى خدا، بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ: بىحجتى قوى که آمده باشد ايشان را از دلايل عقليه يا نقليه که دال بر حقيقت دعوى ايشان باشد، إِنْ فِي صُدُورِهِمْ إِلَّا کِبْرٌ: نيست در سينههاى آنها مگر سرکشى، يعنى آرزوى سلطنت دارند و مىخواهند نبوت در ميان ايشان باشد. ما هُمْ بِبالِغِيهِ: نيستند ايشان رسنده به آن، يعنى هرگز به آن نرسند و خداى تعالى ايشان را ذليل خواهد کرد. فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ: پس پناه ببر به خدا از حسد ايشان و شر فتنه ايشان، إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ: بدرستى که او شنواست به گفتار آنان، و بينا به کردار ايشان، پس او است ناصر و عاصم تو از ايشان.
چون مجادله آنها در انکار بعث و قيامت بود، لذا حق تعالى آيات قدرت خود را بيان فرمايد: