تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَمَّا جاءَنِي الْبَيِّناتُ مِنْ رَبِّي وَ أُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِينَ (66)
کفار مکه حضرت را ترغيب مى‌نمودند به دين خود، دين حق تعالى در رد آنها فرمود:
قُلْ إِنِّي نُهِيتُ: بگو اى پيغمبر بدرستى که نهى کرده شده‌ام و باز داشته شده‌ام، أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ: اينکه پرستش کنم آن را که، تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ:
مى‌پرستيد به غير از خداى به حق، لَمَّا جاءَنِي الْبَيِّناتُ مِنْ رَبِّي: آن هنگام که آمد مرا حجتهاى بينه و آيات ظاهره از جانب پروردگار من، وَ أُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ: و امر کرده شده‌ام به آنکه تسليم شوم و منقاد گردم، لِرَبِّ الْعالَمِينَ: مر پروردگار عالميان را.
تبصره:
گرچه ادله عقليه، ناهى حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله بود از عبادت غير خداى سبحان، لکن چون ورود حجج بينه از جانب حضرت عزت جلّ شأنه مقوى ادله و منبه و مؤکد آنست، لذا خداى تعالى امر فرمود که در ابطال کيش ايشان و اثبات مذهب خود تمسک به آن نمايد.