اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قُل إِنِّي نُهِيت‌ُ أَن أَعبُدَ الَّذِين‌َ تَدعُون‌َ مِن دُون‌ِ اللّه‌ِ لَمّا جاءَنِي البَيِّنات‌ُ مِن رَبِّي وَ أُمِرت‌ُ أَن أُسلِم‌َ لِرَب‌ِّ العالَمِين‌َ (66)
بفرما باين مشرکين محقّقا من نهي شده‌ام از اينکه عبادت کنم آنهايي که شما ميخوانيد از غير خداي متعال چون آمد مرا بينات و ادلّه روشن از پروردگارم و مأمور شده‌ام اينکه تسليم شوم از براي پروردگار عالمين.
قُل إِنِّي نُهِيت‌ُ أَن أَعبُدَ الَّذِين‌َ تَدعُون‌َ مِن دُون‌ِ اللّه‌ِ اينکه جمله
جلد 15 - صفحه 396
براي رفع طمع مشرکين است که توقع داشتند که حضرت موافقت کند در عبادت آلهه آنها از اصنام و ملائکه و غير اينها.
لَمّا جاءَنِي البَيِّنات‌ُ ادلّه توحيد بسيار است از ادلّه عقليّه و حسّيه و شرعيّه بلکه از ضروريات و بديهيّات است که احتياج بدليل ندارد.
مِن رَبِّي تماما بافاضه او است و عنايت او.
وَ أُمِرت‌ُ أَن أُسلِم‌َ لِرَب‌ِّ العالَمِين‌َ تسليم بالاتر از مقام رضا است زيرا رضا اينست که چيزي را که من طالب هستم و دوست دارم براي من انجام دهد خشنود شوم و تسليم اينست که چيزي طالب نيستم مگر آنچه او بخواهد در بلاء صبر در نعمت شکر خوديّتي از براي خود قائل نيستم «کالميّت في يدي الغسّال».