اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
هُوَ الَّذِي يُحيِي وَ يُمِيت‌ُ فَإِذا قَضي أَمراً فَإِنَّما يَقُول‌ُ لَه‌ُ کُن فَيَکُون‌ُ (68)
و اوست خداوندي که زنده ميکند و ميميراند پس موقعي که امري را خواست جاري کند و قضاء الهي جاري شود پس جز اينکه نيست که ميگويد از براي آن امر باش پس ميباشد.
وَ هُوَ الَّذِي يُحيِي وَ يُمِيت‌ُ از افعال مختصّه «بخداي متعال احياء و اماته
جلد 15 - صفحه 398
است مثل خلق و رزق، عزّت و ذلّة، غنا و فقر، صحّت و مرض که ده فعل است و احياء و اماته در جميع مخلوقات جاريست حيات جمادي، نباتي، حيواني، انساني ملکي، جنّي، سماوي، ارضي.
فَإِذا قَضي أَمراً که حکمة اقتضاء کند و مصلحت در ايجاد آن شي‌ء باشد.
أَن يَقُول‌َ لَه‌ُ کُن احتياج بکلمه کن ندارد مفاد کلمه کن ايجاد است به مجرّد ايجاد موجود ميشود.
فَيَکُون‌ُ مقدمات ديگري ندارد.