1- عبادت و دعا به درگاه کسى رواست که آفريننده شب و روز و تأمين کننده نيازهاى ماست. ادْعُونِي ... اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ اللَّيْلَ ...
2- شب براى آرامش و روز براى نشاط و تلاش است. «اللَّيْلَ لِتَسْکُنُوا فِيهِ وَ النَّهارَ مُبْصِراً»
3- استراحت مقدّمهى کار است. ( «لِتَسْکُنُوا» قبل از و «النَّهارِ مُبْصِرَةً» آمده است).
4- شب و روز در کنار هم نعمت است. «اللَّيْلَ- النَّهارَ»
5- فضل خداوند در دنيا شامل مؤمن و کافر مىشود. «لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ»
6- کسى از خداوند طلبى ندارد، آن چه مىدهد لطف اوست. «لَذُو فَضْلٍ»
7- نشانهى فضل او آن است که با اين که مىداند اکثر مردم ناسپاسند، باز هم لطف خود را دريغ نمىکند. «لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَشْکُرُونَ»
8- اکثريّت، نشانهى حقّانيّت نيست. «أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَشْکُرُونَ»
9- خداوند منتظر شکر و سپاس ما نيست. ما وظيفه داريم او را سپاس گوييم.
«لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَشْکُرُونَ»
10- شب و روز دو نعمتى است که سزاوار شکر هستند. جَعَلَ لَکُمُ اللَّيْلَ ... وَ النَّهارَ ...
وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَشْکُرُونَ
«1». نحل، 80.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 283