1- قدر کتاب آسمانى را بدانيم، زيرا که از طرف خداوند حکيم نازل شده و جلوه عزّت و حکمت اوست. «مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ»
2- بر خلاف عزّت طاغوتها که همراه با استبداد است، عزّت الهى همراه با حکمت است. «الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ»
3- چون خداوند عزيز و شکستناپذير است، سخن او نيز در برابر تمام مکتبها و سخنها پيروز و شکستناپذير است. «الْکِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ»
4- قرآن، عزّت آفرين و حکمتآموز است. «الْکِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ»
5- گرچه قرآن، به تدريج در مدّت 23 سال نازل شد، «تَنْزِيلُ الْکِتابِ» امّا در آغاز بعثت يک باره و يکپارچه بر قلب مبارک پيامبر نازل شده است. «إِنَّا أَنْزَلْنا»
6- قرآن، همچون خداوند حقّ و ثابت است. «بِالْحَقِّ» (قرآن، سراسر حقّ و از هر گونه خيالپردازى و سخن نادرست به دور است). «بِالْحَقِّ»
7- دليل و فلسفه نزول قرآن، ارائه حقّ به مردم است. تَنْزِيلُ الْکِتابِ ... بِالْحَقِ
«1». قاموس المحيط.
جلد 8 - صفحه 140
8- عبادت بايد در بستر حقّ باشد. «بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ» (راه سعادت، قرار گرفتن در محور مکتب، عبادت و اخلاص است).
9- همان گونه که هدف تکوين و آفرينش، عبادت است «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ» «1»، هدف تشريع و نزول کتاب نيز عبادت است. إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْکَ الْکِتابَ ...
فَاعْبُدِ اللَّهَ
10- نزول کتاب نعمتى است که سزاوار شکر الهى است. تَنْزِيلُ الْکِتابِ ... فَاعْبُدِ
11- ديندارى بايد از هوسها، خيالها و خرافات دور باشد. «مُخْلِصاً لَهُ الدِّينَ»
12- در عبادات، قصد قربت لازم است. «فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً»