اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
مَن يَأتِيه‌ِ عَذاب‌ٌ يُخزِيه‌ِ وَ يَحِل‌ُّ عَلَيه‌ِ عَذاب‌ٌ مُقِيم‌ٌ (40)
کسي که ميايد او را عذابي که او را خوار و خفيف ميکند و بر او وارد ميشود عذابي که ثابت و دائم و مقيم است.
مَن يَأتِيه‌ِ متعلق است بسوف تعلمون و ظاهرا با آن آيه يک آيه باشد
جلد 15 - صفحه 318
چنانچه در بعض مصاحف هست ولي در بعض مصاحف دو آيه ثبت کردند.
عَذاب‌ٌ يُخزِيه‌ِ همان عقوبات دنيويست که قبلا بيان شد و معني اينکه معلوم ميشود بر شما که حق با شما است و من بر خلاف حق ميگويم و گرفتار اينکه نوع عذابها ميشوم يا حق با من است و شما بر خلاف حق هستيد و دچار اينکه عذابها ميشويد.
وَ يَحِل‌ُّ عَلَيه‌ِ عَذاب‌ٌ مُقِيم‌ٌ عذابهاي آخرت بکدام طرفين متوجه ميشود که دوام و ثبات دارد و زوال‌پذير نيست بلکه همان قبل الموت حال احتضار معلوم ميشود که هر کرا جاي خود را بآن نشان ميدهند در بهشت يا جهنم و ملائکه رحمت يا عذاب بآن خبر ميدهند و راحتي و سختي جان دادن را ميچشد و مثوبات و عقوبات عالم برزخ را ميفهمد تا ورود صحراي محشر اصحاب يمين و يسار از هم جدا ميشوند و اهل بهشت و جهنم از هم ممتاز ميشوند بلکه بسا در همين دنيا پس از گرفتاري عقوبات دنيوي بر آنها معلوم ميشود بلکه قبل از گرفتاري بمشاهده معجزات معلوم ميگردد لکن بواسطه سياهي دل و قساوت قلب و کبر و عناد انکار ميکنند که ميفرمايد وَ جَحَدُوا بِها وَ استَيقَنَتها أَنفُسُهُم ظُلماً وَ عُلُوًّا نمل آيه 14.