شفيع بايد براى شفاعت، از جانب خدا اجازه داشته باشد، «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ» امّا بت‌ها چه اجازه‌اى دارند؟ شفيع بايد محبوب و مورد رضاى خدا باشد و بت‌ها نه محبوبند و نه مورد رضايت الهى.
در آيه 18 سوره‌ى يونس مى‌خوانيم که مشرکان مى‌گويند: «هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا» اين بت‌ها شفيعان ما هستند و در آيه 3 همين سوره خوانديم که مى‌گويند: «ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى» پرستش بت‌ها به خاطر آن است که بت‌ها ما را به خدا نزديک کنند و شفيعان ما باشند. اين آيه مى‌فرمايد: چگونه از موجوداتى که نه عقل دارند و نه قدرت، انتظار کمک داريد؟! «کانُوا لا يَمْلِکُونَ شَيْئاً وَ لا يَعْقِلُونَ»
ما که به امامان معصوم عليهم السلام متوسّل مى‌شويم و از آنان استمداد و شفاعت مى‌طلبيم به خاطر آن است که فهم و درک آنان را از آيات و رواياتى که حيات برزخى را براى اولياى خدا ثابت مى‌کند فهميده‌ايم و قدرت آن بزرگواران را از ديدن هزاران نمونه‌ى عملى در استجابت دعا و معجزات و کرامات باور کرده‌ايم.
جلد 8 - صفحه 179