سؤال: مگر مهر و محبّت ديگران بيش از خداوند است که خداوند ارادهى عذاب کند ولى شفاعت کنندگان مانند دايهى مهربانتر از مادر شفاعت نمايند؟
پاسخ: اين آيه مىفرمايد: همهى شفاعتها مخصوص خداست و اگر پيامبر و امامى شفاعت و دلسوزى و مهربانى مىکند، سرچشمهى همهى لطفها و مهرها از ذات مقدّس او و به اذن اوست، «ما مِنْ شَفِيعٍ إِلَّا مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ» «1» و مسير آن لطفها از طريق اولياى الهى است.
«قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً»