تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعاءَ قُلْ أَ وَ لَوْ کانُوا لا يَمْلِکُونَ شَيْئاً وَ لا يَعْقِلُونَ (43)
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ: بلکه فرا گرفتهاند غير از خداى به حق، شُفَعاءَ:
شفيعان که درخواست ايشان را کنند نزد خداى تعالى، قُلْ أَ وَ لَوْ کانُوا: بگو اى پيغمبر از روى ملامت و سرزنش آيا شفاعت کنند بتان اگرچه باشند که، لا يَمْلِکُونَ شَيْئاً: مالک نشوند بهيچ وجه چيزى را از شفاعت، وَ لا يَعْقِلُونَ: و تعقل نمىکنند پرستندگان خود را به جهت آنکه جمادند و از جماد شعور و قدرت مسلوب است، و چون عالم و قادر نيستند چگونه توقع شفاعت از آنها خواهيد داشت.