تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ (44)
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً: بگو براى خداست سمت شفاعت، يعنى او مالک جميع شفاعت است و بى‌اذن او هيچکس شفاعت نکند، لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: مر او راست سلطنت آسمانها و زمينها، ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ:
پس بسوى حکم او بازگشت کنيد، يعنى در قيامت نيز حاکميت و مالکيت او را ثابت است. و هرگاه در دنيا و آخرت مالک على الاطلاق باشد، پس بدون اذن او هيچکس شفاعت نتواند کرد.
جلد 11 - صفحه 251