تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلِ اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ أَنْتَ تَحْکُمُ بَيْنَ عِبادِکَ فِي ما کانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ (46) قُلِ اللَّهُمَ‌: بگو بار خدايا اى معبود به حق، فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌: اى‌ «1» سفينة البحار، ج 1، ذيل ماده بغض، ص 90. جلد 11 - صفحه 252 آفريننده آسمانها و زمينها، عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ: اى داننده آنچه غايب و آنچه مشاهد است، يعنى داناى پنهان و آشکارا، أَنْتَ تَحْکُمُ بَيْنَ عِبادِکَ‌: تو به تنهائى حکم کننده‌اى ميان بندگان خود، فِي ما کانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ‌: در آنچه هستند که در آن اختلاف مى‌کنند از امر دين و دنيا، پس حکم فرما ميان من و ايشان به حق. اين کلام وصف حال مخالفان و اعذار حضرت رسالت و تسليه خاطر مبارک و وعيد معاندان است. تتمه: ربيع بن خثيم که از زهّاد زمانه بود، روزى از واقعه حضرت امام حسين عليه السلام خبر داد و لعنت نمود بر قاتلان آن حضرت و گفت: آه قتل من کان صلى اللّه عليه و آله يجلسه فى حجره و يضع فاه على فيه: آه، کشتند آن کسى را که پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله او را بر دامن خود مى‌نشاند و دهان خود را به دهان او مى‌گذارد، بعد از آن اين آيه تلاوت نمود: (اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ). «1»