تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ (74)
وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ: و گويند بهشتيان همه حمد و ستايش مر خداى راست، الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ: آن خدائى که راست فرمود به ما وعده خود را از ثواب و حسن مآب که به لسان انبياء ابلاغ شده بود. وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ: و ميراث داد ما را از زمين بهشت بر وجه تمکن، نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ: جا و مقام مى‌گيريم از بهشت، حَيْثُ نَشاءُ: هر جا که مى‌خواهيم. اين اشاره است بر بسيارى قصور و منازل.
و در حديث وارد شده: کمترين ملک بنده مؤمن در بهشت، هفت مقابل دنيا باشد «1».
در خبر است که هيچکس نباشد که در بهشت منزل نداشته باشد از مؤمن و کافر، پس اگر کافر پيش از موت اسلام نياورد منزل او را به مؤمن دهند «2».
بنابراين کلمه «اورثنا» اشاره به آن باشد. فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ: پس نيکو است مزد نيکوکاران به بهشت برين.