يکى از نام‌هاى قرآن کريم، «ذکر» است. در آغاز اين سوره قرآن به ذکر توصيف شد، «الْقُرْآنِ ذِي الذِّکْرِ» در اين آيه هم نزول قرآن بر پيامبر، نزولِ ذکر شمرده شده، «أُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّکْرُ» در آيه‌ى 48 نيز مى‌خوانيم: «هذا ذِکْرٌ مُبارَکٌ» در آخر سوره نيز آمده است:
«إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِلْعالَمِينَ».
شک دو گونه است: طبيعى و تعمّدى. در شک طبيعى انسان به دنبال فهم حقيقت است، امّا هنوز به علم نرسيده است. اين شک، امرى مثبت و لازمه‌ى فکر بشرى است.
امّا گاهى انسان چيزى را مى‌داند، ولى خود را به شک مى‌زند و تجاهل مى‌کند و ديگران را به شک مى‌اندازد تا حقيقت آشکار نگردد. «1»
مراد قرآن از اينکه مى‌فرمايد: «بَلْ هُمْ فِي شَکٍّ مِنْ ذِکْرِي» شک نوع دوم است.
حرفِ «ما» در «جُنْدٌ ما» براى تحقير است، يعنى لشگرى ناچيز و کوچک.