1- بيان تاريخ پر عبرت گذشتگان، نمونه‌اى روشن از ذکر بودن قرآن است که در آيه‌ى اول خوانديم: «وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّکْرِ»، کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ ...
2- طاغوت‌هاى زمان، به هنگام عجز در مقابل منطق، به آزار و شکنجه اقدام مى‌کنند. «فِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتادِ»
3- قوم عاد و فرعون و نوح و ثمود و لوط گروه‌هايى متشکل و بى‌نظير بودند.
«أُولئِکَ الْأَحْزابُ» (کلمه «حزب» به گروه متشکل و منسجم و همسو گفته
«1». عنکبوت، 14.
«2». حاقّه، 6.
«3». بقره، 50.
«4». قمر، 31.
«5». قمر، 54.
«6». حجر، 79.
جلد 8 - صفحه 88
مى‌شود و کلمه «أُولئِکَ» که در آن نوعى انحصار است اشاره به اين است که اينها قومى بى‌نظير بوده‌اند.)
4- تکذيب يک پيامبر به‌منزله تکذيب همه پيامبران است. «إِنْ کُلٌّ إِلَّا کَذَّبَ الرُّسُلَ»
5- صيحه و صاعقه، يکى از عذاب‌هاى دنيوى خداوند است. «صَيْحَةً واحِدَةً»
6- اگر عذاب بيايد اجازه بازگشت به کافران داده نخواهد شد. «ما لَها مِنْ فَواقٍ»
7- تکذيب پيامبران، سنّت هميشگى معاندان در طول تاريخ بوده است. «إِنْ کُلٌّ إِلَّا کَذَّبَ الرُّسُلَ»
8- کافران، تهديدهاى الهى را به تمسخر و استهزا مى‌گيرند. «عَجِّلْ لَنا قِطَّنا»
9- غرور و لجاجت، انسان را وادار مى‌کند که به استقبال خطر رود. «عَجِّلْ لَنا قِطَّنا»
10- قيامت، روز حسابرسى است. «يَوْمِ الْحِسابِ»