تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ «18»
إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ: بدرستى که ما مسخر فرموديم کوهها را با او هر جا که مى‌خواست با او مى‌رفتند، يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِ: در حالتى که تسبيح خدا مى‌کردند به موافقت او به هنگام شبانگاه، وَ الْإِشْراقِ: و به وقت روشن شدن روز که صبح باشد. و آن يا به خلق تسبيح است در جبال مانند خلق اصوات در
جلد 11 - صفحه 184
جمادات، يا خلق لسان در آن تا تسبيح کنند؛ و هر دو در قدرت الهى است، چنانچه تسبيح سنگريزه در دست مبارک سيد انبياء صلّى اللّه عليه و آله يکى از شواهد قدرت باشد.