اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن‌َّ هذا أَخِي لَه‌ُ تِسع‌ٌ وَ تِسعُون‌َ نَعجَةً وَ لِي‌َ نَعجَةٌ واحِدَةٌ فَقال‌َ أَکفِلنِيها وَ عَزَّنِي فِي الخِطاب‌ِ «23»
بدرستي که اينکه برادر من نود و نه گوسفند دارد و من يک گوسفند پس ميگويد که اينکه يک گوسفند را هم منضم به گوسفندان من کن و در کفالت من در آور و زور ميگويد و برتري پيدا ميکند.
إِن‌َّ هذا أَخِي مقول قول مدّعي است و هذا اشاره بطرف است و تعبير به اخي اشاره به اينکه با اينکه برادر من است حقوق برادري را مراعات نميکند.
لَه‌ُ تِسع‌ٌ وَ تِسعُون‌َ نَعجَةً با اينکه نود و نه گوسفند دارد من طمع بمال او نکردم.
وَ لِي‌َ نَعجَةٌ واحِدَةٌ ولي او به يک گوسفند من طمع کرده ميخواهد عدد گوسفندان او تکميل شود صد گوسفند شوند.
فَقال‌َ أَکفِلنِيها بايد اينکه يک گوسفند هم در کفالت من درآيد و جزو گوسفندان من شود.
وَ عَزَّنِي فِي الخِطاب‌ِ يعني غالب و قاهر ميشود بر من و بتندي بمن خطاب ميکند. اينکه مقول قول او است ولي در اينکه دعوي نه مدعي معلوم و نه منکر زيرا اگر يک نعجه در تصرف اينکه
جلد 15 - صفحه 233
قائل باشد مدّعي صاحب نود و نه است چنانچه ظاهر آيه به قرينه «اکفلنيها» همين است و اگر در تصرف طرف باشد مدعي اينکه قائل است و حضرت داود بدون اينکه بپرسد يک نعجه در تصرّف کيست تا مدّعي و منکر مشخّص شود و از مدّعي طلب بيّنه کند و با نبودن بيّنه قسم متوجه به منکر شود و ميتوان گفت علم داشت به واقع مطلب از اينکه جهت: