1- قضاوت، نبايد عجولانه و بر اساس شنيدن سخن يکى از طرفين باشد.
(حضرت داود با شنيدن سخن يک نفر از طرفين دعوا قضاوت کرد و فرمود:
«لَقَدْ ظَلَمَکَ» و به همين دليل از خداوند عذر خواست).
2- افزون‌طلبى ظلم است گرچه انسان موفق به افزودن نشود. «ظَلَمَکَ بِسُؤالِ نَعْجَتِکَ إِلى نِعاجِهِ»
3- انسان مى‌تواند مالک اموال زياد باشد. حضرت داود از داشتن 99 ميش انتقاد نکرد، بلکه از افزون‌طلبى ظالمانه برادر انتقاد کرد). لَقَدْ ظَلَمَکَ ...
4- در انتخاب همکار و شريک بايد محور کار، ايمان و عمل صالح باشد وگرنه خطر کلاهبردارى و تجاوز به حقوق شرکاء در پيش است. کَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي ... إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا
5- ايمان و عمل صالح در کنار هم کارسازند. «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»
جلد 8 - صفحه 97
6- شرکت، بسترى براى لغزش و ضايع کردن حقّ شريک است. «کَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي»
7- اقتصاد سالم در سايه‌ى ايمان و عمل صالح است. لَيَبْغِي ... إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
8- کسانى که حقّ ديگران را مراعات کنند بسيار کمند. «قَلِيلٌ ما هُمْ»
9- آزمايش حتّى براى پيامبران الهى مطرح است. «أَنَّما فَتَنَّاهُ»
10- سفارش به ايمان و عمل صالح و مراعات حقوق مردم بهترين رهنمود است.
(از حضرت داود رهنمود خواستند: «اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ» حضرت فرمود:
کَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي ... إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا ...
11- انبيا به خاطر ساده‌ترين لغزش، بهترين نوع انابه و توبه را از خود نشان مى‌دادند. (ترک اولاى حضرت داود اين بود که قبل از شنيدن سخن هر دو طرف قضاوت کرد). «فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راکِعاً وَ أَنابَ»
12- توبه‌ى فورى ارزش زيادى دارد. «فَاسْتَغْفَرَ» (حرف فاء)
13- ربوبيّت الهى زمينه درخواست آمرزش است. «فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ»
14- حقوق مردم به قدرى مهم است که عجله در داورى حتّى اگر از پيامبر معصوم سر زند بايد همراه با استغفار باشد. «فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ»
15- رکوع در نماز، قبل از اسلام نيز بوده است. «خَرَّ راکِعاً»
16- توبه بايد هم ظاهرى باشد و هم درونى و عمقى. «خَرَّ راکِعاً وَ أَنابَ»
17- توبه‌ى فورى، پذيرش فورى را به دنبال دارد. فَاسْتَغْفَرَ ... فَغَفَرْنا لَهُ
18- توبه، غير از جبران گذشته، آينده را نيز تأمين مى‌کند. «فَغَفَرْنا لَهُ ذلِکَ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ»
19- مقام معنوى، آن گاه ارزش دارد که همراه با حسن عاقبت و تأمين آينده باشد.
«لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ»
20- گاهى دنيا و آخرت براى يک نفر جمع مى‌شود. «شَدَدْنا مُلْکَهُ- سَخَّرْنَا الْجِبالَ
جلد 8 - صفحه 98
مَعَهُ- عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ»