تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمانَ وَ أَلْقَيْنا عَلى کُرْسِيِّهِ جَسَداً ثُمَّ أَنابَ (34)
وَ لَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمانَ: و هر آينه بتحقيق آزمايش نموده سليمان را،
«1» مجمع البيان ج 4 ص 475.
«2» تنزيه الانبياء، ص 93.
«3» بحار الانوار، ج 14، ص 101- 102.
«4» ينابيع المودة، باب 47 ص 137 تا 139، و روضة الواعظين (چ قم) ج 1 ص 157.
جلد 11 - صفحه 197
وَ أَلْقَيْنا عَلى کُرْسِيِّهِ جَسَداً: و انداختيم بر بالاى تخت او جسد بى‌روحى را، ثُمَّ أَنابَ: پس بازگشت نمود به خدا بر وجه انقطاع و به دعا و نماز مشغول شد.
شرح واقعه:
علامه مجلسى (رحمه اللّه) از حضرت صادق عليه السلام روايت نموده که: پسرى براى سليمان متولد شد، جنيان و شياطين گفتند که اگر پسر او بماند ما نيز از پسر او محنت کشيم. پس آن حضرت ترسيد که آسيبى به او رسانند، او را در ميان ابر گذاشت که در آنجا شير خورد و تربيت يابد. پس ناگاه ديد آن پسر مرده به روى تختش افتاد، و اين تنبيهى بود آن حضرت را که حذر کردن براى دفع قدر فايده نمى‌بخشد و تأديبى بود که بر حق تعالى اعتماد ننمود و از شياطين ترسيد، «1» و به تدبير خود اطمينان نمود، و اين امر نسبت به مقام نبوى و پادشاهى او شايسته نبود، لذا ترک اولى شد. بنابراين آنچه بعضى نقل نموده از قضيه حضرت سليمان و انگشتر پادشاه دينه و محاربه او، تمام خلاف و از درجه اعتبار ساقط است و با مقام عصمت انبياى عظام شايسته نخواهد بود.