تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ هَبْ لِي مُلْکاً لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ (35)
قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي: گفت سليمان: پروردگار من، بيامرز مرا در آنچه از من صادر شد از ترک اولى، وَ هَبْ لِي مُلْکاً: و ببخش مرا پادشاهى که، لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي: شايسته نباشد براى فردى بعد از من تا چنين ملک معجزه من باشد. إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ: بدرستى که توئى بخشنده هر چه خواهى عطا فرمائى.
تبصره:
سيد مرتضى (رضوان اللّه عليه) در بيان آيه شريفه فرمايد: اين مطلب
«1» بحار الانوار، ج 14، ص 107.
جلد 11 - صفحه 198
ثابت شده که انبياء عليهم السلام سؤال نمى‌کنند مگر آنچه مأذون باشند در سؤال، خصوصا هرگاه سؤال ظاهر و قوم معرفت به آن داشته. وجه ديگر آنکه:
اين سؤال براى آن که آيتى باشد براى نبوت او تا ممتاز شود از غير که پيغمبر نيستند، و مراد آيه «لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي» آنکه سزاوار نباشد براى غير از من از آنانکه مبعوث بسوى آنها هستم، نه آنکه مراد کسانى که بعد از من باشند تا روز قيامت. «1»