تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ (33)
بعد از آن تفسير فضل کبير را فرمايد:
جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها: بهشتهاى دائم در حالتى که داخل شوند در آن بوستانها، يُحَلَّوْنَ فِيها: در حالتى که زينت يابند در آن بهشتها، مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً: از دستوانهائى که از طلاى خالص و لؤلؤ باشد. در عين المعانى نقل کند که دستوانهاى زر و مرواريد حليه ملوک عرب و به آنها اختصاص داشته و اکثر اوقات مى‌پوشيدند و بدان امتياز داشته، چنانچه تاج اختصاص به پادشاهان عجم دارد. «2» وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ: و لباس آنها در بهشت ديبا باشد که اشعه آن چشمها را خيره کند و کسى طاقت انوار آن نداشته باشد. و آن ديبا بقدرت الهى بافته شده نه مانند دنيا. در احاديث مذکور است که بهشتيان از آن لباس هفتاد پيراهن پوشند و از زير آن هفتاد پيرهن، بدن ايشان نمايان باشد و از هر نوع لباس که خواهند خداى تعالى فورا بيافريند. «3»