تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَکُورٌ (34)
وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ: و گويند اهل بهشت سپاس و ستايش براى خداست
«1» الاحتجاج للطبرسى (چ نجف 1386 ق) ج 2 ص 139- 138 و نور الثقلين، ج 4، ص 364، ح 85. و نيز بحار الانوار ج 23 ص 215 روايت 5.
«2»- منهج الصادقين (چ سوم- اسلاميه) ج 7 ص 454.
«3»- منهج الصادقين (چ سوم- اسلاميه) ج 7 ص 454.
جلد 11 - صفحه 40
بخاصه، الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ: آن خدائى که شفقت و لطف و قدرت کامله ببرد از ما اندوه و غصه جهنم را، يا هموم دنيا را از ما برداشت. إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَکُورٌ: بدرستى که پروردگار ما هر آينه بسيار آمرزنده است گناهان را، جزا دهنده فرمان برداران سپاس گزاران را. در عدة الداعى- شکور به اين معنى است که يسير را قبول فرمايد و ثواب کثير عطا نمايد. «1»