تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِهِ لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ (35) الَّذِي أَحَلَّنا: آن خدائى که به لطف و احسان و بزرگوارى خود فرود آورد ما را و ساکن گردانيد، دارَ الْمُقامَةِ: سراى اقامت و دار الخلود راحت که بهشت است و هرگز از آن انتقال نخواهد بود، مِنْ فَضْلِهِ‌: به انعام بى‌پايان خود، لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ‌: و نمى‌رسد ما را در آن رنجى و زحمتى به هيچ وجه، وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ‌: و نمى‌رسد ما را در آن ملالى و ماندگى و اندوهى. علامه مجلسى (رحمه اللّه) از حضرت باقر عليه السلام در ذيل حديثى روايت نموده: چون داخل شود مؤمن به منازل خود در بهشت، بر سر او تاج پادشاهى و کرامت بگذارند و بپوشانند بر او حله‌هاى طلا و نقره و در اکليل زير تاج ياقوت و مرواريد بافته باشند و بپوشانند او را هفتاد حله به رنگهاى گوناگون و نوعهاى مختلف بافته به طلا و نقره و مرواريد و ياقوت سرخ چنانکه حق تعالى فرموده‌ «يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ» و پوشش آنها در بهشت حرير است، و چون مؤمن بر تخت خود بنشينند تخت او به حرکت آيد از شادى، و چون قرار گيرد ولىّ خدا در بهشت، رخصت طلبد بر او ملکى که موکل‌ «1» ترجمه عدة الداعى (کتابفروشى جعفرى- مشهد)، ص 343 و منهج الصادقين (چ سوم) ج 7 ص 455. جلد 11 - صفحه 41 است به بهشتهاى او که تهنيت و مبارکت گويد او را به کرامتهاى خدا. «1»