تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ اللَّهَ يُمْسِکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولا وَ لَئِنْ زالَتا إِنْ أَمْسَکَهُما مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ إِنَّهُ کانَ حَلِيماً غَفُوراً (41)
بعد از آن از عظم قدرت و سعه مملکت خود اخبار مى‌فرمايد که:
إِنَّ اللَّهَ يُمْسِکُ: بدرستى که خداى تعالى به قدرت کامله نگاه مى‌دارد، السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ: آسمانها و زمينها را، أَنْ تَزُولا: به جهت کراهت آنکه زايل شوند از اماکن خود، زيرا ممکن چنانچه در ايجاد محتاج به موجد باشد، همچنين در بقا هم ناچار است از نگهدارنده. در حديث است چون يهود و نصارى، عزير و عيسى را به فرزندى حق تعالى نسبت دادند، آسمان نزديک به آن رسيد که شکافته شود؛ «1» حق تعالى در اين آيه اخبار فرمايد من به قدرت کامله خود نگاه
«1» منهج الصادقين، ج 7، ص 461- 462.
جلد 11 - صفحه 46
مى‌دارم تا زوال نيابد. وَ لَئِنْ زالَتا: و اگر زايل شوند، إِنْ أَمْسَکَهُما مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ: نگاه ندارد آنها را هيچکس بعد از خدا يا بعد از زوال، إِنَّهُ کانَ حَلِيماً غَفُوراً: بدرستى که خداوند سبحان هست بسيار بردبار، بسيار بسيار آمرزنده؛ اما حليم است که به عقوبت يهود و نصارى و ساير بندگان از اهل شرک و معصيت، عجله نفرمايد؛ و اما غفور است که بعد از کفر و شرک و معصيت، چنانچه برگردند و توبه کنند عفو فرمايد.
شأن نزول:
قبل از بعثت حضرت پيغمبر، رؤساى قريش لعن و طرد مى‌کردند يهود و نصارى را که تکذيب پيغمبرشان نمودند و مى‌گفتند به خدا سوگند اگر پيغمبر به ما مبعوث شود ما ايمان آوريم و پيروى کنيم؛ چون حضرت مبعوث شد بناى مخالفت و اذيت و آزار گذاشتند.