تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِيرٌ لَيَکُونُنَّ أَهْدى مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِيرٌ ما زادَهُمْ إِلاَّ نُفُوراً (42)
حق تعالى از اين امر اخبار فرمايد:
وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ: و سوگند خوردند به خدا، جَهْدَ أَيْمانِهِمْ: سخت‌ترين سوگندان خود، يعنى قسم غلاظ و شداد ياد نمودند کفار قريش، لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِيرٌ: اگر بيايد ايشان را ترساننده که پيغمبر باشد و آنها را ارشاد و هدايت فرمايد به دين حق، لَيَکُونُنَّ أَهْدى: هر آينه باشند هدايت يافته‌تر به قبول قول او و اتباع امر او، مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ: از يکى از امتان گذشتگان و متابعان پيشينيان، يعنى هدايت ايشان بيشتر از يهود و نصارى و صائبان باشد، و در تصديق از همه آنها پيش باشند. فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِيرٌ: پس آن هنگام که آمد ايشان را ترساننده و هدايت کننده يعنى حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله که باعث هدايت و سعادت
جلد 11 - صفحه 47
دنيا و آخرت است، ما زادَهُمْ إِلَّا نُفُوراً: زياده نکرد آمدن او يا هدايت او مگر رميدن از حق و دور شدن از راه نجات و رستگارى و زياد شدن بغض و گمراهى.