تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَکُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً إِنَّ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما کانُوا خاطِئِينَ «8»
فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ: پس فرا گرفتند موسى را کسان فرعون، لِيَکُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً: تا باشد عاقبت، يا گردد براى فرعونيان دشمن مر مردان ايشان را،
جلد 10 - صفحه 105
چه به سبب او غرق شدند و اندوه بزرگ مر زنان ايشان را که آنها را به کنيزى گيرد.
إِنَّ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ: بدرستى که فرعون و هامان، وَ جُنُودَهُما: و لشگرهاى هر دو، کانُوا خاطِئِينَ: بودند خطاکاران در همه چيز، پس از آنها بعيد نبود که نود هزار نفر را بکشند براى موسى.
تتميم: چون مادر موسى صندوق را به آب انداخت، هر چند دست مى‌زد او را دور مى‌کرد، باز برمى‌گشت، تا آنکه باد آن را برداشت و برد. بى‌تاب شده خواست فرياد کند، حق تعالى صبرى بر دلش انداخت که ساکن شد. آسيه زن فرعون از صلحاى زنان بنى اسرائيل بود، به فرعون گفت: ايام بهار است، امر کن تا در کنار رود نيل قبه‌اى بزنند تا من تفريحى نمايم. روزى در آن قبه نشسته بود، ناگاه ديد صندوقى رو به او مى‌آيد، به کنيزان خود گفت: آيا نمى‌بينيد آنچه من بينم به روى آب. گفتند: بلى. آسيه برجست به کنار آب آمد، دست دراز نمود نزديک شد که آب او را فرا گيرد، خدمه او را بيرون آوردند.
چون صندوق را گشود، پسرى ديد در غايت حسن و جمال، پس محبت عظيمى در دل او افتاد. در دامن خود نشانيد، گفت: پسر من است. ملازمان نيز تصديق کردند. آسيه برخاست، نزد فرعون رفت، گفت: من يافته‌ام فرزند نيکوئى، به فرزندى برداشتم که روشنى ديده من و تو باشد، پس او را مکش. فرعون پرسيد:
از کجا آورده‌اى اين پسر را، فرزند کيست؟ گفت: او را آب آورده و آنقدر التماس نمود تا فرعون راضى شد. چون منتشر شد که فرعون پسرى را به فرزندى برداشته، امراء و اشراف، زنان خود را فرستادند که شير دهند، موسى هيچيک را قبول نکرد.