تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالَتِ امْرَأَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِي وَ لَکَ لا تَقْتُلُوهُ عَسى أَنْ يَنْفَعَنا أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ «9»
وَ قالَتِ امْرَأَتُ فِرْعَوْنَ: گفت زن فرعون براى دفع کشتن موسى، قُرَّتُ عَيْنٍ لِي وَ لَکَ: اين کودک روشنى چشم است براى من و تو، لا تَقْتُلُوهُ: مکشيد او را،
جلد 10 - صفحه 106
أَنْ يَنْفَعَنا: شايد که نفع رساند ما را؛ زيرا علامات يمن و برکت از او ظاهر است، مانند ظهور لمعان نور ميان هر دو چشم او، و شير خوردن او از انگشت خود، و رفع مرض برص دختر به آب دهن او. أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً: يا فراگيريم او را به فرزندى، چه اهليت آن دارد که فرزند ملوک باشد. فرعون او را به آسيه بخشيد و به تربيت او مشغول شد. وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ: و حال آنکه آل فرعون که موسى را گرفتند نمى‌دانستند که بر خطا هستند در گرفتن او يا در طمع نفع يا در تبنّى «1» او، يعنى شعور نداشتند که هلاک آنها بر دست او خواهد بود. نزد بعضى آسيه گفت: او را به فرزندى فرا گيريم و حال آنکه مردمان نمى‌دانند اين فرزند از غير ماست.
در حديث وارد شده که چون آسيه گفت «قرّة عين لک»، فرعون گفت «لک لالى» براى تو باشد نه براى من. و اگر مى‌گفت براى من چنانچه آسيه گفت، هر آينه خدا هدايت مى‌نمود او را «2». و فرعون را دخترى بود مبتلا به مرض برص، و اطبا از معالجه عاجز بودند. آسيه قدرى از آب دهن موسى را بر موضع برص دختر ماليد، فورا زايل شد.
مروى است که از آسيه پرسيدند او را چه نام گذارى؟ گفت: موسى، که در لغت عبرى «مو» يعنى آب و «سى» يعنى درخت، چون طفل را از ميان آب و درخت گرفتند، لذا بدين اسم نهادند و آسيه به تربيت او مشغول شد.