تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آياتِنا مُعاجِزِينَ أُولئِکَ فِي الْعَذابِ مُحْضَرُونَ (38)
بعد از وعد مؤمنان، وعيد مشرکان فرمايد:
وَ الَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آياتِنا: و کسانى که سعايت کنند و کوشش نمايند در آيات، يعنى در ابطال قرآن و بر آن زبان طعن گشايند، مُعاجِزِينَ: در حالتى که به زعم خود عاجز کنندگانند از انزال آن، يعنى گمان ايشان آنکه ما را از انزال قرآن عاجز توانند ساخت. يا مردمان را از قبول و ايمان به آن عاجز توانند گردانيد، يا از قبضه قدرت ما بيرون توانند رفت؛ چنين نيست بلکه گمان آنها بر باطل و نابود شود. أُولئِکَ فِي الْعَذابِ مُحْضَرُونَ: آن گروه ساعيان در ابطال قرآن در عذاب جهنم حاضر شدگانند، يعنى عاقبت امر آنها جهنم خواهد بود.