1- دامن زدن به شايعه و پخش آن، ممنوع است. ( «لَوْ لا» نشانه توبيخ از سوءظن و پخش شايعات است) 2- در جامعه‌ى اسلامى بايد روحيه‌ى حسن ظن حاکم باشد. «ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً» (حسن ظن، يکى از آثار ايمان است).
3- مؤمنان در برابر آبروى يک «فرد» مسئول هستند. «الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ»
4- بنى آدم اعضاى يکديگرند. تهمت به هر عضوى از جامعه‌ى اسلامى، همانند تهمت به ديگر اعضاست. «بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً»
«1». مائده، 63.
«2». نور، 12.
«3». نور، 13.
«4». نمل، 46.
«5». انعام، 43.
«6». واقعه، 70.
«7». واقعه، 57.
«8». واقعه، 62.
«9». توبه، 122.
جلد 6 - صفحه 155
5- اصل اوّليه در عمل مسلمان، صحت است، مگر جرم او با دليل ثابت شود.
«ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً»
6- حفظ حريم پيامبر صلى الله عليه و آله و خانواده‌اش بر هر مؤمنى واجب است. لَوْ لا ... قالُوا هذا إِفْکٌ مُبِينٌ
7- در برابر شنيده‌هاى ناروا در مورد مؤمنان، سکوت ممنوع است. لَوْ لا ... قالُوا هذا إِفْکٌ مُبِينٌ
8- جامعه‌ى ساده دل، زودباور و ياوه‌گو، توبيخ مى‌شود. «لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ»
9- تهمت اگر ثابت نشود، گوينده‌ى آن دروغگو محسوب مى‌شود. «هُمُ الْکاذِبُونَ»